Sunday, October 9, 2011

এতিয়া তোমাৰ দুচকুক নদী বোলাৰ প্ৰয়োজন কি? : হৃষীৰাজ শৰ্মা






এতিয়া তোমাৰ দুচকুক নদী বোলাৰ প্ৰয়োজন কি?
বিৰহৰ দুপৰীয়াৰ সি বিৰক্ত মৰুভূমি
এতিয়া তোমাৰ হাঁহিত গান হোৱাৰ প্ৰয়োজন কি?
বিষাদ সুৰত বিশৃংখল মোৰ বেদনাৰ নগৰী
এতিয়া শুকুলা ডাৱৰৰ আঁৰে আঁৰে ম‍ই তোমাৰ বাবে সাধুকথা নহওঁ
এতিয়া এটোপ দুটোপ বৰষুণত তিতিবলৈ ম‍ই তোমাৰ বাবে দুপৰীয়া নহওঁ
এতিয়া তোমাৰ সকলো উছাহৰ সমাপ্তি ম‍ই
সকলো উছৱৰ শেষ ম‍ই
সকলো ৰাতিৰ আৰম্ভণি আৰু সীমাহীন মৌনতাৰ প্ৰাতঃভ্ৰমণ ম‍ই
এতিয়া তোমাৰ আকাঙ্খাৰ সিমূৰত ৰৈ থকাৰ প্ৰয়োজন কি?

সকলোবোৰ কবিতাৰ বুকুৱেদি যদি বৈ যায় দুঃখৰ ফল্গুধাৰা
শব্দ‍ই হাহাকাৰ কৰক, নালাগে একোকে থাকিবলৈ স্মৃতি জোকাৰি
বাৰে বাৰে শৰত্‍ আহক
হুমুনিয়াহবোৰ নিশাৰ ডাৱৰৰ সৈতে ক’ৰবালৈ গুচি যাওক
ম‍ই প্ৰাণ ভৰি চাই ৰ’ম আকাশ আৰু জোনৰ প্ৰেমৰ মায়াময়তা
হৃদয় জুৰাই গান গাম, দুহাত মেলি স্পৰ্শ কৰিম সেউজীয়া উপত্যকাৰ মোহনীয়তা
কবিতাবোৰ কবিতা হৈ থকাত ক্ষতি কি?

সুখৰ এচিকুট বিচাৰি যোৱানিশা চাহেবপুৰালৈ গৈছিলোঁ, অনুৰাধাৰ স’তে
সৰিয়হ ফুলা দিনবোৰ মাজুলীৰ বালিচৰত সমাধি দিয়া বহুবছৰ হ’ল
এতিয়া তাৰ জীৱাশ্মটো বাকী আছে
জুৰাছিক পাৰ্কৰ লেবৰেটৰীত ক্লনিঙৰ বাবে উপহাৰ দিব পাৰিম
অন্ততঃ মোৰ বাবে নহ’লেও আনৰ বাবে জী উঠিব ৰঙবোৰ
য’ত চাগে’ তুমি নাথাকা
নথাকিলেই ভাল, মাজুলীত খহনীয়া আৰু নালাগে..!!

Sunday, October 2, 2011

মৃত্যু চেতনা : কুলদীপ মেধি

এটা জৰাগ্ৰস্থ কবিতা ম‍ই
মোৰ স’তে লৈ ফুৰিছো
দিহিঙে দিপাঙে অনাই বনাই
ঘুৰি ফুৰিছো সহবাস কৰিছো |

 ঘূণ পোক এটাই কুটি কুটি খাইছে
গোটেই ঘৰ খনৰ আচবাব কাঠৰ
দুৱাৰ খিৰিকি ইত্যাদি
জহিব ধৰিছে এপদ এপদকৈ
লাগতিয়াল সকলো মূল্যবান সামগ্ৰী |

মাস্তুল হেৰুৱা জাহাজ এখন 
গৈ আছে ভটিয়াই  
পাৰত কহুৱাৰ ৰিবৰিবনি 
অজস্ৰ হাত বাউলি 
পানীত সূৰ্যাস্তৰ প্ৰতিবিম্ব 
ভাহি উঠিছে জিলমিলায় |


এই আন্ধাৰ এই পোহৰ 
পলকতে লোপ পায় 
চকুৰ আগৰ নান্দনিক দৃশ্য 
কায়াকল্প শুভ্ৰ জোত্‍স্না 
হয়তো কোনোবা দোকমোকালি এটাত 
সাৰ পোৱা শেৱালিয়ে চোতালত বহি লৈ 
ৰাউচি জুৰিব 
জৰাগ্ৰস্ত কবিতাটোৰ মৰাশ দেখি 
আৰু নিজকে প্ৰশ্ন কৰিব 
জীৱন কি সচাঁকৈয়ে অসম্পূৰ্ণ !

Saturday, September 24, 2011

এনেকৈয়ে শৰত্‍ আহক

লাহে লাহে অনাবৃত হওক অৰণ্যখন
ওফোন্দ পাতি থকা ডাৱৰৰ ফাঁকেৰে
পুৱাটোৰ সেমেকা গালেদি
তৰুণ ৰ'দজাক বৈ আহক
ভিজা কুঁৱলীয়ে দুহাতেৰে চুই চাওক
বেলিটোৰ চেঁচা পৰি থকা মুখ
লালকাল দি থকা এডৰা ৰামধেনুত
প্রাণভৰি তিতক এবুকু সুগন্ধি নষ্টালজিয়া
শেষ হওক অন্তহীন বৰষুণৰ ঋতু
এনেকৈয়ে শৰত্‍ আহক।

Thursday, September 22, 2011

শৰৎ : মিতালী বর্মন

শৰৎ--- তুমি বিলাই যোৱা
শাৰদী জোনাক
তাতেই ৰচিব
মধুচন্দ্রিকা
আমাৰ হেঁপাহবোৰে
সুৰুয উঠাৰ আগতে...

Monday, September 19, 2011

অচিন্তন : হৃষীৰাজ শৰ্মা



বৰ্ণত যদি বৰণ সানি দিছিলা
মোৰ হৃদয় সেউজীয়া,
তোমাৰ অভিমান কজলা; চকুৰ বৰণৰ এফাল..!

Wednesday, September 7, 2011

সাপ

বৰষুণজাক খপজপকৈ পৰোঁতেই সাপটোৰ চিকমিকনি দেখিছিলো চাকিৰ অকমান পোহৰতচোন সি মোৰ ভৰিয়েদি বগাই আহে নিষিদ্ধতাত তাৰ হেনো দুআঙুল ডুবি চাবৰ মন।

Friday, September 2, 2011

আক্ষেপ: কুলদীপ মেধি

জীৱনটোক যদি কেমেৰাৰে লুক-থ্ৰু কৰিব পৰা হ’লে
বিষয় বস্তুৰ ওপৰত দৃষ্টি স্থিৰ কৰি
জুম ইন জুম আউট কৰি লৈ
ফ’কাছ মিলাব পৰা হ’লে

হয়তো হ’লহেতেন এখন সুন্দৰ প’ট্ৰেইট !

Saturday, August 20, 2011

তোলৈ...

সুৰেৰে সজোৱা এটা গান আছিলি,
তই বৰষুণ...!
মুকুতা সৰা দুপৰবোৰৰ সেউজীয়া সপোন আছিলি,
তই বৰষুণ...!

পাহাৰখন খহাই দি ৰং বুটলিলি,
তই বৰষুণ...!
নদীখনক বাউলী কৰি ধেমালি কৰিলি,
তই বৰষুণ...!

পলকতে হাঁহি বিৰিঙাই পলকতে বিষাদ বুলোৱা,
তই উন্মাদ বৰষুণ।

হ’ব জানো পাৰিবি চিৰমধুৰ,
তই ডাৱৰৰ কান্দোন...???

Tuesday, August 16, 2011

স্বাধীনতা দিৱসৰ চিঠি

প্ৰিয় অৰূপ সমীপেষু,

দূৰণিবটীয়া মৰম গ্ৰহণ কৰিবি | আশা কৰোঁ পৰমেশ্বৰৰ কৃপাত তোৰ মঙ্গল |

ভাগৰুৱা চহৰখন এতিয়া লেবেজান হৈ শুইছে | কিনকিনীয়াৰ টিপ্‌টপ্‌ শব্দই জগাব পৰা না‍ই চহৰ, নিচুকাব পৰা না‍ই মোৰ চকু | এতিয়া নিঃশব্দতাৰ সময় | নিঃশব্দতাৰ বুকুত গুজি আছোঁ ম‍ই শব্দ, চিঠিৰ ভাঁজত | পোহৰে পূৱত ভুমুকি মৰাৰ আগতেই যে শেষ কৰিব লাগিব শব্দ গুজাৰ কাম ! সুৰুজ জ্বলিলেই স্বাধীন হোৱাৰ ভয়ত কম্পিত হ’ব শব্দ ! গিৰিম...গাৰাম...গুৰুম !!! স্বাধীন দেশত ভয়ংকৰ শব্দৰ অবাধ বিচৰণ |

অৰূপ, তোৰ বাৰু এবাৰো মন নাযায়নে স্বকীয় ঘৰখনৰৰ খবৰ এটা ল’বলৈ ? ঘৰত তোৰ সকলোৰে মঙ্গল দে | দুবছৰ আগতে তোৰ বিধৱা মা স্বাধীন হৈছিল যদিও ঘৰত সকলোৰেই মঙ্গল দে | যৌতুকে তোৰ ভনীয়েৰক জ্বলালে যদিও তাইৰ শহুৰেকৰ ঘৰত আটাইৰে কুশল দে | তোৰ মেধাৱী ভায়েৰেও সন্ত্ৰাসবাদীৰ ভুৱা নাম পালে যদিও তাৰ নথি-পত্ৰবোৰ এতিয়াও সযতনেই সাঁচি থোৱা আছে তাৰ বৰপেৰাত | ইখনৰ পিছত সিখন টেবুলত পেঞ্চনৰ নামত অপমান বুটলিব যোৱা তোৰ দেউতাৰৰো মঙ্গলেই আছিল কেইবছৰমান আগলৈকে | মহাজনৰ মুঠিত তোৰ প্ৰেমিকাই সতীত্ব হেৰুওৱালে যদিও মহাজনৰ ঘৰত সকলোৰে কুশল দে | বানপানীয়ে প্ৰায়েই স্নান কৰালেও তোৰ গাঁওখনো কুশলেই আছে দে, চিন্তা নকৰিবি ত‍ই |

পৰ্দা ঠেলি সোমা‍ই আহিছে পোহৰ | কেইমুহূৰ্তমান পিছতেই সাৰ পাব স্বাধীনতা দিৱস | মোৰ দেহেৰে গিৰিম-গুৰুম শব্দ স্বাধীন নহ’লে ঠিকেই লিখি থাকিম চিঠি তোলৈ, চিন্তা নকৰিবি ত‍ই | তোৰ পৰা চিঠিৰ প্ৰত্যুত্তৰ ম‍ই আশা কৰা বুলি নাভাবিবি | নেদেখাজনৰ কৃপাত তোৰ মঙ্গল বুলিয়েই ধৰি লৈছোঁ ম‍ই |

চিঠিখন ম‍ই ডাকত নিদিওঁ | ওক এডাল ৰুইছোঁ | তাৰেই ঠানি এটিত গুজি দিম বুলি ভাবিছোঁ | ওকজোপা এদিন ওখ হ’ব | চিঠিখন নি চিলনীক দিব | চিলনীয়ে মেঘক দিব আৰু মেঘেই তোৰ বতৰা ল’ব |


ইতি
তোৰ মৰমৰ
স্বাধীন দেশৰ এজন পৰাধীন নাগৰিক



১৪ আগষ্ট
গুৱাহাটী


পুনশ্চঃ- কোনোবা এটা স্বাধীনতা দিৱ্সত ত‍ই স্বাধীন হৈছিলি জীৱনৰ পৰা | পৰাণ ত্যাগী অৰূপ হৈছিলি ত‍ই | ভুৱন ক’কা, বিজিত খুৰাৰ কোলাত থকা দুবছৰীয়া টিক্‌লু, সদ্যবিবাহিত বিভোৰ, জিতুৰ বাবে "চেৰেলেক" কিনিবলৈ যোৱা পুটুলি পেহী আদি জীৱনৰ পৰা স্বাধীন হোৱা অৰূপসকলৰ যাকেই লগ পাৱ নজনোৱাকৈ নাথাকিবি ত‍ই...স্বাধীনতাই আজি ভয় কৰে স্বাধীনতা দিৱসলৈ যদিও দেশখন কুশলেই আছে দে |

Monday, August 8, 2011

সংকীৰ্ণ ভৱিষ্যত: কুলদীপ মেধি

নৰাণিৰ মাজেদি খোজকাঢ়িলে ভৰি কাটে
কটা ঘাঁত চূণপানী
আইচু-বাইচু কৰিলেই মৰম নুবুজায়
আগলি কলপাতত কাউৰীয়ে কলমলায়
লহপহকৈ ফুলিছিল ফুলনিত কতনা
ফুলৰ ঠেঙুলিত বিছা, পাতত বিছা
আনকি পাহিতো বিছা...

খহুৱা বুকু
খৰে খোৱা পিঠি
ৰ’দৰ উত্তাপত বৈ পৰা
চকুহালি
এতিয়াচোন একো নমনি
আই, পোহৰৰ বাট কেনি !

Thursday, August 4, 2011

তোমালৈ…

তোমাৰ হিয়াৰ বুলনিত খোজ দিব দিয়া এবাৰ
মই সেউজীয়াৰ বাতৰি হৈ বুটলি আনিম সকলো হালধীয়া।
দুচকুৰ গভীৰতাত ডুবি চাব দিবাচোন কাহানিবা,
মই জোনাক হৈ সিঁচি আহিম তাত এধানি সপোনৰ ৰূপালী আভা।

হেঙুলীয়া আবেলি এটিত আহিবা কেতিয়াবা,
গধুলিলৈকে আমি পাতি থাকিম
গুটিমালি ফুলবোৰৰ কথা...

Friday, July 29, 2011

কবিতা: কুলদীপ মেধি


এতিয়া আহাৰ মাহ
আম কঁঠালৰ বতৰ
ভৰা নৈত টুলুং-ভুটুং নাও

কৃষ্ণ গহ্বৰত দৈত্যৰ বিকট চিঞৰ |




Wednesday, July 27, 2011

কিমান পালাগৈ অ’ সন্ধ্যাতৰা

(যাক চাই পচিমৰ আকাশত আপোন পাহৰা হওঁ প্ৰতিটো সন্ধিয়া, তেওঁলৈ)

কিমান পালাগৈ অ’ সন্ধ্যাতৰা
আশাৰ ডিঙৰা বাই
দুখৰ কঠিয়াডঁৰা পুৰঠ হৈ
মোৰ বুকুৰ পথাৰত এতিয়া আঘোঁণৰ উছাহ
সন্ধ্যাতৰা, ৰাতি কিমান গভীৰ হলে বাৰু
তোমাৰ সপোনত ভিৰ কৰে পুঁৱাৰ বোল, কিমান ?
জানাইতো, যাতনাৰ ভাৰেৰেই কঢ়িয়াই ফুৰো মই
ভাৰসাৰে সৈতে অলপ আশা, সম্ভাৱ্নীয়তাৰ সৈতে অলপ সপোন
আকাশত ডাঁৱৰৰ কিমান ডাঠ চামনি পৰিলে বাৰু
গধুৰ হয়, অঠবা কিমান জোৰেৰে বৰষুণ হৈ আহিলে ই
ভাল লাগে তোমাৰ মন !
স্মৃতিৰ সৰাপাটৰ কোনটো দুখৰ গানে বাৰু
সেমেকাই তোলে তোমাৰ বকুলফুলিয়া হাঁহিৰ দুগাল |
তুমিও উচপিচাই উঠা নেকি পদুলি মুখত জেওঁৰাৰ সিপাৰে
কোনোবাই টাং-গুটি খেলিলে অথবা দৌৰ মাৰিলে চুবলৈ ’হাউ’ৰ ঘাই
দেউতাৰ কান্ধেৰেই যেতিয়া পদুলিৰে ঘৰ সোমায়
জিৰ জিৰ আঘোণী সপোন
লেচেৰি বোটলাত হেৰাই পাওঁ মোৰ শৈশৱ
নিহালিখন লৈ ৰ’দালেই আইতাই পুহৰ কোমল ৰ’দ
সমগ্ৰ সত্তা জুৰি অনুভৱ কৰো
আইতাৰ চুলিত ’লক্ষীবিলাস’ তেলৰ গোন্ধ
ককাৰ প্ৰথম মৰমৰ চিন |
কিমান পালাগৈ অ’ সন্ধ্যাতৰা
আশাৰ ডিঙৰা বাই
দুখৰ উজনি সোতে বাধা দিলেও যাবই যে লাগিব আগুৱাই
বিশ্বাসেই হব তোমাৰ বিশ্বাসী সহচৰ
সন্ধ্যাতৰা সপোন দেখি মইও ভাল পাওঁ জানা
তথাপিও কাৰোবাৰ সপোনেৰেই যদি বন্ধা থাকে মোক
ভয়াতুৰ হৈ পৰো মই
উৰুঙা উৰুঙা হৈ পৰে ভাৱনাৰ পথাৰ |
ভয় কৰো মই মোৰ দেউতাক, ভয় কৰো তেওঁৰ সপোন
দুখৰ নৈত সাতুৰি সাতুৰিও যে তেও এজন অক্লান্ত যোদ্ধা
যাতনাৰ হাকুটি জোৰাই জোৰাইও যে
তেওঁ পাৰি আনিব খোজে সুখৰ এটুকুৰা জোন |
কোনখন ক্ষোভৰ সাগৰত জানো মানুহজনে
বান্ধিলে অভিজ্ঞতাৰ পাৰ আৰু কব পাৰিলে
“কেবল আদৰ্শৰ নৈয়ে ধুই দিব নোৱাৰে বোপাই
উটুৱাই নিব নোৱাৰে কল-মল কল-মল পেটৰ জুই,
ভোকৰ সময়ত সকলোকে লাগে ভাত
লাজ ধাকিবলৈ নহলেও জাৰ ধাকিবলৈয়ে লাগে কাপোৰ এখনি গাত” |
সন্ধ্যাতৰা দুখৰ বোকোচাতো লৈ ফুৰিছো এয়া ফাগুণত উতলা এটি মন
দেউতাৰ সপোনকো নেওঁচা দি
মোৰ আবেগৰ ধমনিত ধৌৱাই আছে
টগ-বগ টগ-বগ সাটোতা তেজাল ঘোঁৰা
মাৰ মৰমকো এৰি থৈ দুখৰ বতাহতে জলিছে একুৰা জুই |
তুমিটো মৰমৰে এখনি নৈ
কিমান পালাগৈ অ’ সন্ধ্যাতৰা
আশাৰ ডিঙৰা বাই
হ’মনে বাৰু হ’মনে মই
দুখৰ ৰ’দ অথবা সুখৰ বৰষুণ ঢাকিবলৈ
তাৰেই এখনি চৈ.....
কিমান পালাগৈ বাৰু অ’ মোৰ সন্ধ্যাতৰা
আশাৰ ডিঙৰা বাই !!!!

Monday, July 25, 2011

বৰষুণ

আজি বৰকৈ তিতিলে
খেতিয়কৰ খৰাং হেঁপাহ
এতিয়া দুচকুত ভৰুণ কঠিয়াৰ ঘৰ
ভৰিত ছটফট মাছৰ লাহ-বিলাহ

ডাৱৰৰ ঠেঁহ ভাগোতে
আকাশমুৱা গছৰ চুবুৰিটো তিতে
কেঁচা ঘাঁহৰ গা জুৰ পৰে
সেমেকি সেমেকি থাকে ৰাতিপুৱা

বৰষুণৰ গানত কি সুৰ, কি ৰাগ?
যি সুৰত নৈখন কাষচাপি আহে
শেলুৱৈ টোপনিৰপৰা সাৰ পায়
প্রতিছটা প্রাচীন শিল

কালি হাবিখনৰ সিপাৰে
খহি পৰা বেলিটো হেনো
আজি গোটেই দিনটো শুব।

Saturday, July 23, 2011

...

তোমাৰ বসন্ত বসন্ত যেন লগা ধেমালিটোৰ আঁৰে আঁৰে
এতিয়া এটি কক্ষ-চ্যুত নক্ষত্র হ’লো মই।
অথচ পদুম পাতৰ ছাঁত লালিত পালিত আছিল এই হৃদয়...

Friday, July 22, 2011

শাৰদ: হৃষীৰাজ শৰ্মা


শৰতৰ ঠিকনা নুসুধিবা
শৰত্‍ এনেয়োতো আহিব‍ই
তুমি অহা দেখিলে
নৈখনো ভটিয়াব একেলগে
তোমাৰেই খোজত উখল মাখল
শেৱালীৰ শুভ্ৰ শোভা
মোৰ হৃদয়ৰ সকলো উত্‍সৱ
তোমাৰেই প্ৰেমৰ মণিকাঞ্চন,
সেয়াই শৰত্‍ নহয় যদি আৰুনো কি?

Monday, July 11, 2011

এই ধৰক, লগ পাই গলো হঠাতে এদিন তেওঁক

এই ধৰক, লগ পাই গলো হঠাতে এদিন তেওঁক
ওভতনি যাত্ৰাৰ বাচখনত খিৰিকী ফাঁকেৰে সেউজীয়াত মগ্ন থাকিব তেওঁ
দুষ্ট বতাহজাকে চূৰ্ণি টানি মেহুৰা কৰি তুলিব
আৰু ওফন্দা লাজ ধাকিবলৈ বাৰে বাৰে ব্যৰ্থ নহ’বলৈ চেষ্টা কৰিব
তেওঁৰ বাবে ম‍ই সেউজীয়া হোৱাৰ প্ৰয়াস কৰিম

নাইবা ধৰক, মহানগৰীৰ ভিৰ ৰাষ্টা পাৰ কৰাবলৈ
বৃদ্ধজনৰ লাখুটিত থকা তেওঁৰ সেই হাতখনৰ প্ৰেমতেই পৰিলো
অথবা গ্ৰন্থমেলাত মোৰ পচন্দৰ কিতাপখন বিচাৰি তেওঁৰ সতে এটা খুন্দা মাৰিলো
বিৰক্তিকৰ ৰেল ভ্ৰমণত সেই কিতাপখন বিচাৰিওতো তেওঁ আহিব পাৰে
"আপুনি কিতাপৰ প্ৰেমিকা নেকি বাৰু ?" ম‍ই সুধিম
তেওঁ ক’ব যে মানৱতাৰ জয়গানে মুগ্ধ কৰে তেওঁক
যিয়েই শেৱালীৰ সুবাস ভাল পায় তেওঁয়েই তেওঁৰ প্ৰেমিক
তেওঁৰ বাবে ম‍ই শেৱালিৰ সুবাস চিঙি আনিম

এই ধৰক, হঠাতে এদিন মোৰ কবিতাৰ প্ৰেমতেই পৰিলে তেওঁ
ধৰক, কবিতাৰ শেতেলীত সামাজিক আঁকি সুখী হয় তেওঁ
উশাহত যাৰ সেৱিত হয় কবিতা অথবা জীৱনৰ গান
মোৰ কবিতাৰ গুচ্ছ উভালি নপৰাৰ জোখেৰে এজাক বৰষুণ হৈ নামিব
বৰষুণ পিবলৈ ফুল হৈ ফুলিম
সাগৰ হৈ মেলি দিম বুকু

এই ধৰক, হঠাতে এদিন প্ৰেমত পৰি গলো তেওঁৰ...

Friday, June 17, 2011

ইচ্ছা

একোছা ঘাঁহ হৈ খামুচি ধৰিবৰ মন গৈছে
বৰপুখুৰীৰ কানৰ সেমেকা গোন্ধৰ মাটি
য'ত চেঁচা বৰষুণ এজাকলৈ ৰ'ব পাৰি গোটেইটো ৰাতি

Saturday, June 11, 2011

ভোক

(১)
ভোক ম‍ই

ছোমালিয়াৰ,

এমুঠি আহাৰ দিয়া
কুঁহিয়াৰীয়া পেটৰ জোখেৰে,
তাতেই বিল গেট্‌ছ ম‍ই |


(২)
ভোক ম‍ই

ৰাজনীতিৰ,

ভিক্ষা দিয়া, ভোটৰ
টকা লোৱা,
ক’লা টকা |


(৩)
ভোক ম‍ই

দুখুনী নাৰীৰ,

নাৰী হেনো ময়ো !
হ’লোয়েইবা কঙ্গাল,
জীয়াই থাকিব দিয়া মোক
পৰ জনমত যৌতুকেৰে উপজিম |


(৪)
ভোক ম‍ই

সোণাগাছিৰ,

খুদকণ দিয়া পেটত,
খলা-বমাখিনি পাবা
ৰাত্ৰিদানেৰে দানী ম‍ই |


(৫)
ভোক ম‍ই

নাগাছাকিৰ,

ভেম্পায়াৰ হওঁ,
তেজ দিয়া, শুহিম
বাৰুদ পাবা আৰু
শুন্যতা |


(৬)
ভোক ম‍ই

বাৰ্দ্ধ্যকতাৰ,

গৰ্ভ দিলো তোমাক,
বীৰ্য্য দিলো আৰু পোহৰ
সংগ দিয়া মোক |


ভোক ম‍ই
একবিংশ শতিকাৰ
অন্তহীন.....

Thursday, June 9, 2011

এটা হাইকু

উন্মাদ সোঁতে বাৰে বাৰে হেঁচুকিলেও
কিয় নাভাগে শিলৰ শেলুৱৈ টোপনি?
হয়তো বুকুত এখন বুৰঞ্জী সামৰাৰ ভাগৰ
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...